SU PIRILTISI

Gözlərim yol çəkir yenə!

yoxsa pəncərənimi açmısan şəhərin üzünə?

yoxsa kəhliyinimi azdırmısan azğın gönlümə?!

ruhumdan kəpənək qopur əllərinə çiçək!

açıq qoy pəncərəni

bax... paylandıqca sənə

böyürürəm...

çəkinmə məndən heç!

qaçındıqca daha çox yaxınlaşırıq biz!

gözlərim yol çəkir!

yenə bir cüt gövərçin buraxırsan gönlümə

qoy dənləsin ürəyimi... qorxma

heç nə əksilməz sevgimdən!

burası  baxtımın ən yüksək yeri...

lələyin düşübdür zirvəmə görürmüsən?

necə qıy vurmayım bu olayı necə!

gözlərin yol çəkir

pəncərəni geniş açmağı düşünürsən

qaliba...

Barmaqların əzrayıl çiləyir

                  ¢¢¢

bunu sən də düşün hərdən

düşüncəni düşlərinlə bələyəndə

 „sevgi„

fəlakətdir əslində

ancaq bəzən

başqa türlü yüklənir insanın varlığına.

sevirəm səni...

və  sənə qarşı olan bu hissim

gözəlliyinə görə deyil kəsin

şeirlərimə bənzədiyindən dolayıdır bəlkə

yasaq olduğundandır bəlkə də nə bilim

habelə...

bunu düşün

və  düşündüyün an

əlini qaldır yanıt vermək için sevgilim...

 „şayir„

bir tikə quru çörəkdir

dünya masası üsdündə

gülünc – gülünc dayanmış

Tanrı gülüşündən sıçrayan zərrəciyi gözləyir

ıslanmağına...

                  ¢¢¢

barmaqların əzrayıl çiləyir

notaların uyxusuna girərkən

və  yeni bir fəlakət yaraldır şayirlik anlarımda...

bunu sən də düşün hərdən...

bunu sən də düşün hərdən...

3

Gəl bərabər olaq bu gecə...

ıldırımla – yağış kimi

bir başlayaq  bir qurtaraq sözümüzü

şeh toprağa açıqlayaq özümüzü!

gəl bərabər olaq bu gecə...

serçələrə çörək yapaq içimizdə

onlar üçün qonaq olaq ikimiz də!

hava yaman soyuqdur!

ağacların barmaqları donubdur

əllərini çək şəhərin üstünə

qoy... ürəyi qızsın barı yarına

yayı – yazı  bir – bir salsın yadına!

gəl bərabər olaq bu gecə

və  qayıtmayaq ötən çağın nəfəsindən

və  ayılmayaq sevgimizin həvəsindən

gəl

      bərabər

                  ölək

                        bu gecə...

 4

Hansı sözcüklə başlayırsan başla

ancaq danış

bu dərin sukuta son qoy

zindan gecələrimdə...

burası

ışıqsız – pəncərəsiz duvarlar ölkəsidi

yadırqanmış yanıtlara gömülürəm

haaay...

məni yadıma sal nə olar

yadıma sal məni bir kəlimə

bax...

bu sukut ölümə daldırır məni

söyləyəcək sözün olmasa da belə

söz tap danış

mənə hayat vermək üçün

ancaq danış...

ancaq danış...

5

Pəki...

topraq etgisindəndirmi

hər nəyin beləcə kal buraxılması?!

dadsız – dadsız yeyilirik

adsız zamanın qarnına

biri yoxmu canalıcı ağrımızı bağıra?!

                  ¢¢¢

burada  hər nə sıfıra doğru yeriyir

düşüncələr donmaq üzərndədir burada

dəhşət dolanır arada...

hey y y!...

bütün qarğalar ölüblər ağac başında

bunun anlamı nədir?

yaman qorxmuşam

mənə bir çimdik duz gətir

... səsim çatsaydııı

bağırardım bir boğaz!

amonyak dağılıb havaya sankı

nəfəs almaq belə zor gəlir adama

ay... zavallı şəhərim

gözlərdən oğurlanıb

 bir soyunaydıq  yağmura...

                  ¢¢¢

bir gün çəkib gedəcəyəm buralardan

saatları sıfıra kökləyərkən

6

Taleimiz qan qoxuyur

                  ¢¢¢

buyur əyləş ürəyimdə bir alma soy

qoy istibdad otağımıza belə girsin

heç darıxma

bu  pis qoxulu qara böcək

gəldiyi tək  gedəcək də

sən gülümsə...

əllərini uzalt mənə

siberiyanı – qutubuda ansan bir an

heç andırma

əllərimi tut – mənimsə...

yaşıl – yaşıl danış lütfən

hislərimi maviləşdir

toprağımız – xəritəmiz

qan gırmızı bölünsə də

heç aldırma

bu ulu yurd bizimkidir

sən gülümsə...

gələcəyin bəxtəvərlik uşaqları  bizimkidir

uca tale bizimkidir

sən gülümsə...

sən gülümsə...

7

(( Sevgi  varlıq təməlidir ))

bunu filosuflar deyiblər.

bura yer kürəsi

iyirmi birinci əsir

bəzilər demişkən:

 simit – dəmir dönəmi

və insan...

                  ¢¢¢

əllərinin bir suyu Tanrı əllərinə çəkib

gizlətməyə nə gərək var

düşlərimə gol çəkərkən görmüşəm

sevgi!   

nəsili kəsilmiş bir bitgi!

ürəyini ək toprağa

qoy  gözəllik dənə dolsun

varlığıma sənəd olsun...

                  ¢¢¢

bura yer kürəsi

tüstü – duman əsiri

və  insanlıq...

və  sevgi...

8

Pəncərəni qapatmasaydın bəlkə

qapınızdan geçərdim...

mənki sənə yağmaq üçün

dənizləri gilələyib

gözlərimdə daşıyırdım!

öyləsinə kökümdən üzməsəydin

yaşamdan küsməzdim bəlkə

axı sənin əllərinə çatmaq üçün

sola – sola çiçəklənib yaşayırdım!

məni sonsuz gecələrə satmasaydın

bəlkə ışıq  muştuluğu gətirərdim

bilirdin ki

qaranlığı saçlarım ilə dərməyi başarardım

                  ¢¢¢

pəncərəni qapat – qapat

məni kökdən qopart – qopart

qaranlıqda yaşat – yaşat

və

mənsizliyin şənliyində

ürəyini yaşat... qocalt... 

9

Yağmur yağır yenə də...

və  mən

yuvası odlanmış quş kimi

bayıra qaçmaq zorundayam.

bu gün

mənim üçün

hər bir çətir

böyük ihanətdir

yer ilə - göy arasında.

mən

arınmaq istəyirəm

necəki şəhr dumandan...

necəki...

yağmur yağır yenə də...

təpədən dırnağa ürək olmuşam bu gün

çırpınıram

nəfəs alsın xıyavanlar

çırpınıram

diri qalsın qaldırımlar...

yağmur yağır yenə də...

şır … şır … şır …

və  mən...